# _embedded.monumenten[].redengevendeOmschrijvingPubliek
Stedenbouwkundige context
Het complex woningen van de Woning-maatschappij bestaat uit drie grote blokken aan de Nieuwe Oostenburgerstraat en de Nieuwe Oostenburgerdwarsstraat en twee veel kleinere eenheden aan de Oostenburgervoorstraat. De bouwblokken zijn al aangegeven op blad 24 van de Atlas van J.C. Loman uit 1876. De eerste eenkamerwoningen werden op 1 mei 1874 opgeleverd, dat zijn de nummers 9 en 11 in de Nieuwe Oostenburgerdwarsstraat, alle overige woningen zijn tweekamerwoningen met ramen in de voor- en de achtergevel. 
De Oostelijke eilanden, Kattenburg, Wittenburg en Oostenburg zijn tussen 1625 en 1655 aangelegd ten behoeve van het havenbedrijf en de scheepsbouw, en ze hebben ook tot in de twintigste eeuw als zodanig gefunctioneerd. De woonwijken waren gesitueerd op de middenstroken van de eilanden, tussen de langs beide oevers gelegen bedrijven. Na de Tweede Wereldoorlog heeft de Afdeling Stadsontwikkeling van de Dienst der Publieke Werken een zogenoemd Wederopbouwplan voor de Oostelijke eilanden gemaakt, Gemeenteblad afd. 1, 9 Januari 1953. De intensieve menging van functies op de eilanden was deze Afdeling een doorn in het oog en de Gemeentelijke Woningdienst beschouwde de eeuwen oude woonhuizen als krotten. Gedurende de oorlogsjaren waren al veel woningen verloren gegaan. Sanering lag voor de hand, Maar het Wederopbouwplan voorzag nog niet in de sloop van alle historische woonbebouwing die in de jaren zestig en zeventig heeft plaatsgevonden. Alleen het complex woningen van de Woning maatschappij herinnert nu nog aan de toenmalige volkshuisvesting op de Oostelijke eilanden. 
Oostenburg was van oudsher het eiland van de VOC. De kop van het eiland, omringd door water, werd geheel in beslag genomen door dit enorme bedrijf. Het zuidelijke deel, vanaf de Oostenburger Dwarsvaart, had dezelfde stedenbouwkundige structuur als de andere eilanden, met woonbebouwing aan drie straten op de middenstrook en bedrijventerreinen langs de beide oevers. Ook de oostelijke oever was in 1750 geheel in gebruik bij de VOC. Enige tijd na de ondergang van deze onderneming begon Paul van Vlissingen in 1827 een moderne werf op de oude bedrijfsterreinen, die na vele wederwaardigheden tot in het recente verleden zou voortbestaan als Werkspoor NV. Om de verdere expansie van Werkspoor mogelijk te maken, kreeg geheel Oostenburg in het Wederopbouwplan van 1953 de bestemming industrieterrein. De N.V. Woning Maatschappij, die klaarblijkelijk nog steeds eigenaresse was van het woningcomplex rond de Nieuwe Oostenburgerstraat, maakte daar bezwaar tegen. Het antwoord van het gemeentebestuur in de raadsvoordracht gaf aan dat de adressante zich geen zorgen hoefde te maken omdat een en ander niet betekende dat de woningen op korte termijn gesloopt zouden worden. 

Gebouwtype en bouwgeschiedenis in hoofdlijnen
De woningen van de Woning maatschappij zijn een zeer vroeg voorbeeld van grootschalige en zowel volkshuisvestelijk als bouwkundig kwalitatief goede woningbouw voor de arbeidende klasse. Verschillende filantropische instellingen hadden al eerder solide en woontechnisch acceptabele arbeiderswoningen gebouwd, met name in de Jordaan, maar de maatschappij wilde uitdrukkelijk geen filantropische instelling zijn. De aandelen van de maatschappij werden overigens wel gekocht door dezelfde vermogende Amsterdammers die al eerder geld hadden geïnvesteerd in de filantropische woningbouw. Van Gendt kon voor het toe te passen woningtype gebruik maken van bestaande voorbeelden uit de filantropische woningbouw die ontwikkeld waren door P.J. Hamer en J.H. Leliman. De ruime en lichte tweekamerwoningen, met een uitgebouwde wc, bleken overigens moeilijk verhuurbaar te zijn, men vond ze te duur en de alkoofwoningen in de revolutiebouw van het Plan Kalff waren goedkoper. Er was gedurende lange tijd een fors percentage leegstand. De zuidkoppen van de blokken aan de Nieuwe Oostenburgerstraat zijn in een recent verleden gesloopt vanwege bouwvalligheid. Hierdoor is de symmetrie van het gevelontwerp aangetast

Architectonische verschijningsvorm
Het betreft uiteraard zeer sobere architectuur, opgemetseld met een roodbruine en inmiddels sterk vervuilde baksteen in staand verband. De gevels van de lange blokken aan de Nieuwe Oostenburgerstraat zijn symmetrisch opgezet. De twee middelste trappenhuizen en de twee trappenhuizen op beide koppen zijn geaccentueerd met een Vlaamse gevel. De vier resterende trappenhuizen onderscheiden zich door enige voluutvormige consoles in de kroonlijst. Alle trappenhuizen risaleren een weinig. De gevels worden afgesloten door een gekorniste en eenvoudig geprofileerde kroonlijst. De overige detaillering bestaat uit witte sluitstenen in de strekken boven de raamopeningen en witgeschilderde gepleisterde banden die de verdiepingen in de trappenhuizen markeren. De strekken boven deur- en raamopeningen in de trappenhuizen zonder Vlaamse gevel zijn gedecoreerd met witgeschilderd en geprofileerd pleisterwerk. De hijsbalken zijn vervangen door stalen exemplaren. De voordeuren, uitgezonderd Oostenburgervoorstraat 79, zijn origineel. In alle raamopeningen zijn op het oorspronkelijke houten kozijn kunststofkozijnen geplaatst met een breed plat profiel. Dit heeft het gevelbeeld uiteraard geen goed gedaan.
Het deel van het blok aan de Nieuwe Oostenburgerdwarsstraat met eenkamerwoningen, de nrs 9 en 11, vertoont een afwijkend gevelbeeld omdat hier een breder type raamkozijnen is toegepast. De twee bouwdelen aan de Oostenburgervoorstraat zijn door de architect opgevat als elementen van de grote blokken in de Nieuwe Oostenburgerstraat. 

Cultuurhistorische context 
A.L. van Gendt was geen pionier in de sociale woningbouw maar hij was in Amsterdam wel een toonaangevende zij het niet vooruitstrevende architect. Ondanks het vele werk dat zijn bureau had, voelde hij zich klaarblijkelijk toch geroepen om een bijdrage aan te leveren aan de sociale woningbouw. Ook de samenhang van het woningcomplex met het omliggende industriegebied vormt een belangrijk gegeven. Met name de ruimtelijke relatie met de grote, eveneens door A.L. van Gendt ontworpen en inmiddels van rijkswege beschermde hallen die in 1897 gebouwd zijn voor de Nederlandse Fabriek van Werktuigen en Spoorwegmaterieel mag werkelijk bijzonder genoemd worden. Geheel nieuw was ook het grote aantal woningen dat in een bouwstroom gerealiseerd werd. 

Conclusie
Het door A.L. van Gendt ontworpen complex woningen van de Woning maatschappij op Oostenburg is van groot belang voor de geschiedenis van de volkshuisvesting in Amsterdam. Het is ook van belang voor het oeuvre van Van Gendt, waarvan de belangrijkste werken inmiddels via het msp van rijkswege beschermd zijn. De architectuur van de blokken is sober, maar toch ook monumentaal. Met name het beeld over de Wittenburgervaart, met de grote fabriekshallen die ook door Van Gendt ontworpen zijn, is imposant. De Nieuwe Oostenburgerstraat en de Nieuwe Oostenburgerdwarsstraat vormen met elkaar een ruimtelijk geheel waarin de negentiende eeuw nog bijna tastbaar aanwezig is. De twee kleinere eenheden in de Oostenburgervoorstraat zijn natuurlijk een minder markant gegeven, maar ze vormen een onderdeel van het complex. Mogelijk was het de bedoeling om op termijn meerdere percelen te verwerven en het blok aan deze straat te completeren. Plaatsing op de gemeentelijke monumentenlijst is derhalve passend en wenselijk. 

Gebruikte bronnen en literatuur
Gemeenteblad afd. 1, 9 Januari 1953, No. 31. Wederopbouwplan-Oostelijke Eilanden.
David Keuning, Lydia Lansink, A.L. van Gendt (1835-1901), J.G. van Gendt (1866-1925), A.D.N. van Gendt (1870-1932). Architecten in zaken, Rotterdam 1999.
J.B. Kist ea (red), Van VOC tot Werkspoor. Het Amsterdamse industrieterrein Oostenburg, Utrecht 1986.
J.H. Kruizinga, Adieu Kattenburg. De geschiedenis van de Oostelijke eilanden, Amsterdam 1966 (Gemeentelijke Commissie Heemkennis Amsterdam).
Carol Schade, Woningbouw voor arbeiders in het 19de-eeuwse Amsterdam, Amsterdam 1981.

# _embedded.monumenten[].redengevendeOmschrijvingPubliek
Diep huis van twee bouwlagen en een kap zonder borstwering. Zijgevel en inwendige structuur zijn oud (XVIIB-XVIIIa). Ze hebben deel uitgemaakt van een huis van één bouwlaag en een kap met hoge borstwering. In het huis is een achterkamer aanwezig. De verdieping en de voorgevel dateren uit XIXd. De huidige kap heeft geen borstwering, maar aan de voorzijde een schild terwijl de achterzijde van de kap tegen de (tussen)topgevel van het belendende pand Achteromstraat 15-17 (Rijksmonument 38482) aansluit. Het dak is gedekt met gesmoorde oudhollandse pannen. De voorgevel rust op een fraai gedetailleerde pui. De hoekpilasters zijn voorzien van corinthische kapitelen in terracotta. Deze dragen een verkropte kroonlijst. De pui heeft een dubbele middendeur met fraaie panelen en spiegelruiten. In de bovenlichten is glas in lood opgenomen in art-deco stijl. Het rijk gedetailleerde basement is in hardsteen uitgevoerd. Op de verdieping is de gevel uitgevoerd in grauwrode baksteen; kruisverband met knipvoeg. Daar bevinden zich drie T-vensters met getoogde bovendorpels. Klassieke kroonlijst met daarboven een fraaie, rijk versierde dakkapel waarvan de bekroning incompleet is. De zijgevel bestaat tot 2 m. onder de dakgoot uit oud metselwerk; paarsrode handvormsteen in kruisverband met knipvoeg. In dit deel staan zware kozijnen. Het hellende metselwerk van de voet herinnert eraan dat deze muur vroeger uit het water oprees. Op de verdieping is het metselwerk conform dat van de voorgevel. De kozijnen zijn hier lichter; ook hierin bestaat overeenkomst met de voorgevel.

Storende Elementen
Zonneschermen boven verdiepingvensters.

Motivatie
Gaaf pand met interessante bouwhistorie. Belangwekkende onderdelen waaronder een rijke pui. Het object is voorzien van fraaie details. De ligging in het verlengde van de Nieuwstraat is markant. Derhalve is het huis van prominent belang voor het stadsbeeld.

# _embedded.monumenten[].redengevendeOmschrijvingPubliek
Het gebouw Louise Wentstraat 4 is gelegen ten zuidoosten van de straat, met een klein pleintje ervoor, en direct ten noordoosten van de Kazernestraat. De achterzijde van het gebouw, waarvan de symmetrische rechthoekige plattegrond noordwest-zuidoost is gericht, grenst aan de tot plantsoen gevormde oever van de oostelijke Singelgracht, waardoor er sprake is van situationele waarde. Het gebouw is in 1920 gebouwd, maar het is onbekend wie het ontwerp heeft gemaakt. De oorspronkelijke functie was bureel-gebouw van de Oranje-Nassaukazerne, hetgeen inhoud dat er een geniekantoor en een officiers-mess in waren gevestigd. Het pand werd op het achterterrein van de kazerne gebouwd (het hoofdgebouw uit 1811 ligt aan de Sarphatistraat), in de zuidoostelijke hoek van het terrein, naast het exercitieterrein. Aansluitend aan het gebouw, ten westen, staat nog een stuk van de muur die het terrein omheinde, en waarin van voorheen de poort naar het terrein zat, bij het zuidelijke uiteinde van de Louise Wentstraat. In 1987 is de kazerne verhuisd, en in 1990 is het gebouw intern verbouwd en herbestemd tot appartementen- en voorzieningengebouw in samenhang met de woningbouw die op het voormalige exercitieterrein plaatsvond, en waarmee het gebouw werd verbonden door een tamelijk ontsierende massa aan de noordoostzijde. 
Het gebouw bestaat uit een lang rechthoekig volume van twee forse bouwlagen hoog aan de noordwestzijde, met op de kopgevel een rechthoekige uitstulping met daartegen weer een vijfzijdige polygonale uitstulping. Ten zuidoosten daarvan sluit een kleiner rechthoekig volume aan dat een bouwlaag hoger is, met tegen de kopse gevel een zelfde aanbouw als aan de noordwestzijde. De daken zijn plat, en bij de aansluiting van de twee volumes aan de noordoostzijde staat een grote taps toelopende schoorsteen die ver boven het dak uitsteekt. Ingangen bevinden zich aan beide zijden in de middenas, waarvan die aan de noordwestzijde rijker is uitgewerkt, en in de noordwestelijke hoek tussen het hoofdvolume en de gevel-uitstulping, alwaar een klein bordes met een plat afdak is gemaakt. De gevels zijn opgetrokken in roodbruine baksteen, maar in de forse plint afgewisseld met lagen graniet. De vensters in de diverse gevels zijn smal en hoog, en in de lange gevels steeds twee aan twee gekoppeld, met houten roedenramen. Ze zijn steeds opgenomen in doorlopende verticale stroken met siermetselwerk onder en boven de vensters. De gevellijsten zijn ook uitgevoerd met siermetselwerk, en daarboven hebben de houten dakranden een klein overstek. Vanwege het bijzondere type en de hoogwaardige esthetische kwaliteit heeft het gebouw aanmerkelijke architectuurhistorische waarde. Het pand verkeert qua exterieur bovendien vrijwel geheel in originele staat, zodat de gaafheidswaarde hoog is. 

Bronnen:
Archief Bureau Monumenten en Archeologie Amsterdam

# _embedded.monumenten[].adressering
Vrijheidslaan 80-88, Vechtstraat 58, Rijnstraat 59

# _embedded.monumenten[].adressering
Entrepotdok 93, Geschutswerf 49, 53, 57 en 61

# _embedded.monumenten[].redengevendeOmschrijvingPubliek
Stedenbouwkundige context
Het onderhavige bouwwerk ligt in de buurt ten zuiden van het Vondelpark, dat deel uitmaakt van het stadsdeel Zuid en behoort tot de negentiende-eeuwse uitbreidingswijken van Amsterdam. Tot 1896 maakte het ten westen van de Van Baerlestraat gelegen gebied - met onder meer de Van Eeghenstraat - deel uit van de ambitieuze gemeente Nieuwer Amstel. Vanwege de dreigende annexatie door Amsterdam ontwikkelde deze het op de gemeentegrenzen aansluitende gebied en zelfs werd in 1892 aan de Amstel nog een trots gemeentehuis gebouwd (nu Gemeentearchief Amsterdam). In het verlengde van de ten oosten van de Van Baerlestraat gelegen Paulus Potterstraat maakte men een begin met de bebouwing van de Willemsparkweg. Deze fungeerde als toegang tot het Willemspark (1877), dat een uitbreiding vormde van het Vondelpark en werd ontwikkeld als een villawijk. Op deze manier trachtte Nieuwer Amstel de rijkere burgerij binnen haar gemeentegrenzen te krijgen. De Willemsparkweg werd in 1883-1884 aangelegd op een dijk met dwarsstraten als de Jacob Obrechtstraat en de Cornelis Schuytstraat ter hoogte van de diverse slootjes. De Van Eeghenstraat loopt parallel aan de Willemsparkweg en bevindt zich pal langs het Vondelpark. Hier ligt het onderhavige object aan de noordzijde van de straat met de achtergevel naar het park. Het betreft een vrijstaand bouwwerk in een ruime bijbehorende tuin met omheining. Links bevindt zich het uitgebreide complex van de voormalige Lutherse Diaconesseninrichting. 

Gebouwtype en bouwgeschiedenis in hoofdlijnen
Het Amsterdamse architectenduo Th.G. Schill en D.H. Haverkamp leverde het ontwerp voor deze in 1908 gebouwde villa. Het object heeft een samengestelde plattegrond en telt een in het zicht liggende souterrainverdieping alsmede twee bouwlagen onder een plat dak met omlopende en geknikte dakschilden. Het object wordt ontsloten via een in een portiek gelegen ingang die zich centraal in de voorgevel bevindt. De rookkanalen monden uit in diverse op het dak aansluitende bakstenen schoorstenen. In een recente periode is de villa ingrijpend verbouwd en omgevormd tot een appartementencomplex. Bij de verbouwing in 1997 is aan de oostgevel een vierde geknikte dakschild toegevoegd. Daarbij is binnen de mansardedaken-in-carré een nieuw platdak ter hoogte van de knik aangebracht voorzien van een toegang in de vorm van een eenlaagse toren met tentdak. Aan de achterzijde vond een uitbreiding plaats over twee bouwlagen. In het inwendige is de indeling sterk gewijzigd.

Architectonische verschijningsvorm
Exterieur
De verschijningsvorm van het bouwwerk - gelegen in een tuin met een bijbehorende decoratieve omheining - wordt gekenmerkt door een evenwichtige en tamelijk massieve bouwmassa met een voornaam karakter. Het metselwerk is zorgvuldig uitgevoerd in bruine baksteen in kruisverband met knipvoegen. Doordat het metselwerk van de vrij hoge souterrainverdieping werd voorzien van terugwijkende baksteenlagen is de basementfunctie benadrukt. Dit wordt versterkt door de natuurstenen waterlijst, waarmee deze verdieping wordt beëindigd. Langs de diverse zijden van het huis wordt het basement doorbroken door souterrainvensters met een bakstenen strek met getoogde onderzijde. Op de verdiepingen worden de gevelhoeken geleed door bakstenen lisenen met terugwijkende baksteenlagen. De twee centrale vensterassen binnen de voorgevel vormen een risaliet, waarbinnen zich links de hoofdingang bevindt. Deze is opgenomen in een portiek, dat bereikbaar is via een hoge hardstenen trap met gebogen zijden. In hetzelfde materiaal uitgevoerde sierbollen en smeedijzeren sierhekken verlevendigen de trap. De ingang bevat een dubbele deur met smeedijzeren sierroosters. Rechts van de portiek bevindt zich een venster en aan weerskanten van het risaliet is eveneens een venster geplaatst, alle met 2-ruits draairamen en een 2-ruits bovenlicht. De vensters zijn verder voorzien van persiennes en worden net als de portiek en overige gevelopeningen ontlast door een bakstenen strek. Ter hoogte van de tweede bouwlaag is tegen het risaliet een fraaie driezijdige erker geplaatst. Deze is uitgevoerd in natuursteen en aan de onderzijde verlevendigd met decoratief beeldhouwwerk. Een gezwenkt koepeldakje met koperen bekleding vormt de erkerbeëindiging. Aan weerskanten van het risaliet bevindt zich een venster als beneden, maar ditmaal zonder luiken. Een gecementeerd hoofdgestel met sierconsoles en een houten kroonlijst sluit de voorgevel (en overige gevels) af, en wordt onderbroken door het risaliet. Deze mondt uit in een klokgevel met rijkgebeeldhouwde siermotieven. Centraal bevat de klokgevel een medaillonvormig zoldervenster binnen een decoratieve omkadering. De symmetrische opzet wordt versterkt door de houten dakkapellen die zich aan weerskanten van de klokgevel bevinden. Ze hebben een gezwenkte bovenzijde en zijn voorzien van klauw-stukken. De bovenste schilden van het dak kragen uit over de gezwenkte benedenschilden, waartegen de dakkapellen zijn geplaatst. De dakdekking bestaat uit gesmoorde Oudhollandse pannen. 
Door het ontbreken van vensterluiken wordt de 'ondergeschikte positie' van de zijgevels ten opzichte van de voorgevel benadrukt. Aan beide zijden wordt de op de voorgevel aansluitende vensteras geleed door lisenen als voornoemd. Aan de rechterzijde van het pand bevindt zich hier in beide bouwlagen een balkon met een decoratieve balustrade, waarvan het balkon op de bel-etage later is toegevoegd. In de eerste bouwlaag is de balustrade in hout uitgevoerd en in de tweede bouwlaag in natuursteen. Ingangen met een dubbele deur verlenen toegang tot de balkons. Rechts van deze vensteras bevinden zich diverse vensters. Uiterst rechts vormt de gevel een uitbouw waarop een éénlaagse serre aansluit. Deze is halfrond en fungeert aan de bovenzijde als een balkon met een decoratieve natuurstenen balustrade. De linker zijgevel wordt in hoofdzaak gekenmerkt door diverse vensters met uiterst links een op het souterrain aansluitende uitbouw. Net als aan de voorzijde van het pand bevinden zich ook langs de zijschilden van het dak dakkapellen. Ze zijn uitgevoerd als voornoemd.
Op de achtergevel sluit een latere tweelaagse uitbreiding aan. Ter hoogte van de tweede bouwlaag wordt de gevel doorbroken door diverse gevelopeningen. Ook nu bevat het dakschild een aantal dakkapellen als voornoemd. 

Interieur
Het object is niet uitgebreid onderzocht, maar de verbouwing tot appartementen heeft grote schade toegebracht aan de oorspronkelijke structuur. De vestibule is bewaard gebleven alsmede onderdelen van de traphal, die nu in gebruik is bij een appartement op de bel-etage. De achttiende-eeuwse schilderingen (uit de kamer met behangselschilderingen), die voorheen aan Wouda Piera werden toegeschreven, werden in 1996 bij Christie's Amsterdam geveild.

Cultuurhistorische context 
De Amsterdamse architecten Th.G. Schill (1852-1914) en D.H. Haverkamp (1850-1920) realiseerden gezamenlijk een groot aantal objecten. Een vroeg voorbeeld van hun hand was het intussen verdwenen gebouw uit 1884-1885 van de Maatschappij tot Bevordering der Bouwkunst aan de Marnixstraat in neorenaissancetrant. Verder bouwden ze enkele tabakskantoren aan de Nes en het in een mengstijl van neorenaissance en Jugendstil vormgegeven verzekeringskantoor Kosmos aan het Koningsplein (1891). Buiten Amsterdam schiepen ze onder meer schouwburg De Harmonie in Groningen en het in 1944 verwoeste station van Vlissingen. 
De villa aan de Van Eeghenstraat 114 is net als het enige jaren daarna gebouwde voorname woonhuis aan het Museumplein 19 (1912, nu Amerikaans consulaat) een goed voorbeeld van de nieuw-historiserende ontwikkelingen. Kenmerkend is vooral de inspiratie op de klassieke Hollandse landhuizen uit de zeventiende en achttiende eeuw. Symmetrie maar ook het zorgvuldige metselwerk en de bakstenen hoekpilasters sluiten hier volledig bij aan. Beide panden werden voorzien van een souterrainverdieping met terugwijkende baksteenlagen waardoor het basementkarakter werd versterkt. Aan de Van Eeghenstraat is een 'achttiende-eeuwse' klokgevel toegepast. Het pand is gebouwd voor de effectenhandelaar F.L. Wurfbain. In grote lijnen vormt de opzet van dit pand welhaast een blauwdruk voor de villa aan het Museumplein.

Conclusie
De villa bezit stedenbouwkundige waarde als onderdeel van het lint van enkele of gekoppelde villa’s langs de Oranje Nassaulaan, Koningslaan en de Van Eeghenstraat dat de zuidzijde van het Vondelpark omkadert. De villa heeft architectonische waarde vanwege de esthetische uitwerking van het in een nieuw-historiserende trant vormgegeven ontwerp, met een evenwichtig opgezette bouwmassa met zorgvuldig uitgevoerd metselwerk en markante elementen zoals een klokgevel, een portiek met toegangstrap en een erker met rijkgebeeldhouwde detaillering. De oorspronkelijke villa had een hoogwaardige esthetische kwaliteit en was een goed voorbeeld van het oeuvre van het vooraanstaande Amsterdamse architectenduo Th.G. Schill en D.H. Haverkamp, dat diverse objecten in Amsterdam en daarbuiten op hun naam hebben staan. De hoofdvorm en de tuin zijn echter aangetast door de aanbouw aan de achterzijde. Door het realiseren van diverse appartementen in het pand is de structuur van het interieur danig aangetast. Het nieuwe woningontsluitende trappenhuis heeft ervoor gezorgd, dat met het verwijderen van de oorspronkelijke lichtkoepel en trap van het hoofdmoment (het trappenhuis) slechts restanten zijn overgebleven. 
Het interieur met uitzondering van de ingangsportiek en de indeling van het huis zijn van ondergeschikt belang wat betreft de monumentale waarden. De aanbouw uit 1997-1998, de tuin erachter en het hekwerk grenzend aan het Vondelpark vallen niet onder de bescherming.

Gebruikte bronnen en literatuur
archief Bureau Monumenten en Archeologie, Amsterdam
stadsarchief Amsterdam, beeldbank
Roy van Zuydewijn, H.J.F., Amsterdamse bouwkunst 1815-1940, Amsterdam z.j., p. 92-93